W połowie IV tysiąclecia p.n.e. rozpoczął się napływ na tereny obecnej Bułgarii plemion koczowniczych z Azji Środkowej .W starożytności terytorium Bułgarii zajmowały plemiona trackie, przejściowo także celtyckie, podlegające silnym wpływom kulturowym i politycznym Greków. W V wieku p.n.e. jedno z plemion trackich utworzyło organizm państwowy zwany Królestwem Odrysów. W I wieku n.e. następuje podbój terenów obecnej Bułgarii przez Rzymian. W pierwszej połowie I wieku (6 – 9 r. n.e.) pomiędzy Dunajem a pasmem Starej Płaniny utworzyli rzymską prowincję Mezję, która w roku 86 n.e. została podzielona na Mezję Dolną i na Mezję Górną. W połowie I wieku n.e. na południe od Starej Płaniny powstała rzymska prowincja Tracja. Z czasem tereny obecnej Bułgarii stały się miejscem najazdów Hunów i Gotów. Od końca IV wieku obszary te należały do cesarstwa wschodniorzymskiego (bizantyńskiego). W VI–VII wieku z północy napłynęły pasterskie plemiona Słowiańskie. Około roku 680 nad dolny Dunaj wtargnęli tureccy Protobułgarowie. Bułgaria powstała w 681 roku, założona przez Asparucha. Chan Borys I Michał został ochrzczony przez duchowieństwo greckie w przeddzień Zielonych Świąt 25 maja 864 roku. Otrzymał na cześć cesarza bizantyjskiego Michała III, swojego ojca chrzestnego, imię Michał. Powstało potężne państwo ze stolicą w Plisce (od 895 w Presławiu), które trwało w okresie 681-1018. W 866 rozpoczęła się stopniowa chrystianizacja płynąca z Bizancjum. Rozkwit państwa następuje w pierwszej połowie X wieku, kiedy to w walkach z Bizancjum podbito Macedonię i Epir oraz powstał odrębny patriarchat, który następnie został gwałtownie złamany przez podbój przez Bizancjum najpierw północno-wschodniej Bułgarii w roku 971, a w roku 1018 całego państwa. W 1187 roku Bułgaria wyzwoliła się, powstało tzw. drugie państwo bułgarskie ze stolicą w Tyrnowie. Okres świetności przypadł na pierwszą połowę XIII wieku. Zdobyczom terytorialnym towarzyszył rozwój miast i kultury. Około 1363 roku Bułgaria rozpadła się na 2 państwa — Tyrnowskie i Widyńskie. Oba zostały podbite przez Turcję w latach 1393 i 1396. Tereny te następnie weszły w skład europejskich posiadłości Osmanów (Rumelia). Turcy wytępili rycerstwo bułgarskie, a ziemię rozdali w lenno własnym urzędnikom i wojskowym. Ludność pozbawiono praw, a Kościół podporządkowano patriarsze w Konstantynopolu. Wybuchające liczne powstania (największe w latach 1598, 1686 i 1737), były krwawo tłumione przez Turków. Dążenia wolnościowe Bułgarów, którzy liczyli na pomoc Rosji opiekującej się od 1774 roku prawosławiem w Bułgarii, przybrały na sile na początku XIX wieku. W drugiej połowie XIX wieku rozwijał się antyturecki ruch partyzancki. W 1876 roku wybuchło wielkie powstanie, którego tłumienie przypominało rzeź. Krwawe stłumienie powstania wywołało oburzenie w Europie i stało się jedną z przyczyn wojny rosyjsko-tureckiej, prowadzonej w latach 1877–78. Traktat pokojowy w San Stefano w 1878 roku utworzył państwo bułgarskie (sięgające Morza Egejskiego), zredukowane przez kongres berliński w 1878 roku do małego kraju (północna Bułgaria) stanowiącego lenno Turcji. Południowa Bułgaria pozostała prowincją turecką (Rumelia Wschodnia). Władcą nowo powstałego księstwa został heski książę Aleksander I Battenberg, obalony przez prorosyjską armię w roku 1886. W 1885 roku, w wyniku powstania, do Bułgarii została przyłączona Rumelia Wschodnia. Od 1908 roku Bułgaria stała się niepodległym carstwem z Ferdynandem I Koburgiem (książę od 1887 roku) na tronie. Nastąpił powolny rozwój gospodarczy i kulturowy. Bułgaria wziąła udział w I wojnie bałkańskiej w roku 1912 przeciw Turcji. W wyniku działań wojennych Bułgaria uzyskała nabytki terytorialne, które następnie utraciła częściowo (wraz z południową Dobrudżą) na rzecz Rumunii w II wojnie bałkańskiej, która wybuchła w 1913 roku. W czasie I wojny światowej Bułgaria opowiedziała się po stronie państw centralnych. W 1918 roku powstanie zrewolucjonizowanych żołnierzy i klęska na froncie wymusiły abdykację Ferdynanda I na rzecz jego syna Borysa III. W 1919 roku, w wyniku traktatu w Neuilly-sur-Seine, Bułgaria utraciła zachodnią Trację na rzecz Grecji, a fragmenty Macedonii — na rzecz Królestwa SHS. W latach 1920–23 władzę sprawował ludowy rząd A. Stambolijskiego, obalony przez gen. A. Cankowa. W odpowiedzi na to wydarzenie wybuchło powstanie wrześniowe, kierowane przez komunistów. Po jego stłumieniu panował reżim oparty na ugrupowaniach prawicowych, co doprowadziło do sojuszu z Niemcami i Włochami. W 1934 roku pełnię władzy przejął car Borys III. W 1941 roku Bułgaria przystąpiła do osi Berlin–Rzym–Tokio, a wojska hitlerowskie wkroczyły na jej terytorium. W latach 1940–41 Bułgaria przyłączyła do siebie tereny utracone w 1919 roku. Od 1942 roku rozwijał się ruch oporu i powstał Front Patriotyczny, kierowany przez komunistów. We wrześniu 1944 roku do Bułgarii wkroczyła armia sowiecka, władzę przejął rząd Frontu Patriotycznego, a wojsko bułgarskie rozpoczęło walkę przeciwko III Rzeszy. Po zakończeniu działań wojennych komuniści nasilili tempo przekształceń ustrojowych. Zgromadzenie Narodowe, zdominowane przez deputowanych z Frontu Patriotycznego, uchwaliło w marcu 1946 roku ustawę o reformie rolnej, a referendum ludowe z września 1946 roku opowiedziało się za republiką. W wyborach do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego w październiku 1946 roku 53% miejsc przypadło komunistom; ich przywódca G. Dymitrow został premierem. Rząd Dymitrowa podpisał w lutym 1947 paryski traktat pokojowy pozostawiający Bułgarię, z ziem przyłączonych w latach 1940–41 tylko południową Dobrudżę. W grudniu 1947 roku parlament uchwalił konstytucję Ludowej Republiki Bułgarii, wzorowaną na sowieckiej oraz ustawy o nacjonalizacji przemysłu, górnictwa i banków. Osiągnąwszy całą władzę, komuniści przystąpili do kolektywizacji rolnictwa (zakończonej w roku 1958) i przyspieszonej industrializacji. W gospodarce zapanował system nakazowo-rozdzielczy. W 1949 roku Bułgaria przystąpiła do RWPG. Po śmierci Dymitrowa (1949 rok) szefem partii i premierem (1950–56) został W. Czerwenkow. Nasiliły się także masowe represje wobec społeczeństwa, złagodzone w roku 1954 przez nowego przywódcę partii T. Żiwkowa, który z czasem przejął faktyczną władzę w państwie. W 1955 roku Bułgaria przystąpiła do Układu Warszawskiego i została członkiem ONZ. W 1971 roku przyjęto nową konstytucję z zapisem o kierowniczej roli BPK. Na przełomie lat 70-tych i 80-tych pogłębiły się zjawiska kryzysowe w życiu gospodarczym i społecznym. Ich przejawem było nasilenie w latach 1984–89 akcji asymilacyjnej wobec ludności pochodzenia tureckiego. Pod koniec roku 1989 system ustrojowo-polityczny Bułgarii załamał się, powstała opozycja demokratyczna. W listopadzie 1989 roku ustąpił Żiwkow, a kierownictwo BPK przejęli zwolennicy reform. W grudniu 1989 ugrupowania opozycyjne utworzyły Związek Sił Demokratycznych (ZSD). Odwołano akcję asymilacyjną wobec ludności tureckiej. Wybory do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego w roku 1990 przyniosły zwycięstwo postkomunistom z Bułgarskiej Partii Socjalistycznej (BPS). Zgromadzenie wybrało na prezydenta Ż. Żelewa — przywódcę ZDS i uchwaliło konstytucję Republiki Bułgarii. Wybory w latach 1991 i 1997 wygrała prawica skupiona w ZSD, w 1994 BPS. Powszechne niezadowolenie z tempa i skutków ubocznych transformacji gospodarczej wyniosły w roku 2001 do władzy byłego cara Symeona II, który powołał Ruch Narodowy–Symeon II. Jako S. Sakskoburggotski kierował on do 2005 rządem koalicyjnym (wraz z partią mniejszości tureckiej). Największym sukcesem było przystąpienie do NATO w 2004 roku i podpisanie aktu akcesyjnego z UE z mocą od 2007. Wybory parlamentarne w czerwcu 2005 roku wygrała Koalicja na rzecz Bułgarii (gł. BSP, 82 mandaty), przed NDSV (52 mandaty) i Ruchem na rzecz Praw i Wolności (34 mandaty). W sierpniu 2005 roku powołano rząd koalicyjny z udziałem wyżej wymienionych trzech partii politycznych a premierem został przywódca BPS, S. Staniszew. Od 2002 prezydentem Bułgarii jest socjalista G. Pyrwanow, który uzyskał reelekcję w roku 2006.

    Słoneczny Brzeg to największy i najbardziej popularny kurort Bułgarii, z około 600 hotelami i 400 restauracjami. Jego budowa rozpoczęła się w 1958 roku, w miejscu, gdzie w starożytności i w średniowieczu znajdowały się studnie, zaopatrujące Nessebar (staroż. Mesambrię) w wodę.

    Nessebar jest jednym z najstarszych miast w Europie. Zbudowany przez Ojkista wysłanego z Megary razem ze znacząca liczbą kolonistów. Miasto zostało założone pod nazwą Mesembria. Nie da się jednoznacznie ocenić czy także inne greckie polis brały udział w założeniu miasta. Szybko miasto zostało jednym z dwóch najważniejszych miast morskich w regionie. Swoje pozycję udało mu się zachować przez cały okres Antyku. W tym czasie miasto toczyło zacięte boje z Apolonią (dzisiejszy Sozopol). Niestety nie udało się założyć mu własnych kolonii nadmorskich. Mesembira została zmuszona do kierowania swoich osadników w kierunku lądu – regionu Traki.. Podstawa stało się tu miasto Aetos (dzisiejszy Aitos), a według niektórych badaczy także Diampolis (dzisiejszy Jamboł). Apolonia zdołała nawet zablokować mieszkańcom Mesembrii dostęp do zatoki (obecnie zatoka Burgaska) przez stworzenie swoich kolonii Anhialos (dzisiejsze Pomorie) i Prigros (dzisiejsze Burgas) Ten etap rywalizacji dwóch miast zakończył się wraz z przybyciem Rzymian. Przez cały okres antyku pod rzymskim i następujące pod nim bizantyjskim panowaniem miasto się rozwijało. Tamtejszy wzrost bogactwa widać nawet dzisiaj pomimo mrocznych okresów w historii miasta.
Bułgarscy carowie z okresu pierwszego i drugiego państwa bułgarskiego obdarowywali miasto szeroką autonomią. Tym samym nigdy, bezpośrednio nie ingerowali w jego wewnętrzne sprawy. Działo się tak aż do przyłączenia miasta do trzeciego państwa bułgarskiego. Do tego czasu miasto miało demokratycznie wybieraną lub oligarchiczna władzę. Władza ta była w rękach albo zamożnych mieszkańców albo rady miejskiej wybranej przez obywateli. W tym schemacie zręcznie odnajdywali się bułgarscy władcy
Pomiędzy i po kolejnych cesarstwach bułgarskich Nessebar znajdował się w kręgu politycznych wpływów Bizancjum. Bizantyjskie władanie w istocie podlegało tym samym zasadom, co za rządów carów bułgarskich. Miasto, tak jak pozostali podbici, odprowadzało należne sumy do skarbu. Z pojawieniem się Turków sytuacja nie zmieniła się znacząco. Jedyną zmianą był powolny początek osiedlania się tam ludności innego pochodzenia niż greckie. Pierwszy znaczący coś został zadany miastu dopiero za sprawą faszystowskiej władzy bułgarskiej (lata dwudzieste wieku XX). Władza ta próbował zatrzeć ślady greckich początków miasta. W atmosferze terroru, nałożonego prze władzę, doprowadzono do wielu okrucieństw i zniszczeń. Tysiące ludzi zostało zmuszonych do opuszczenia starożytnego miasta założonego przez swych przodków. Musieli oni szukać ratunku w Grecji, Europie i Ameryce.
Nessebar został ogłoszony architektonicznym i archeologicznym rezerwatem w 1956 roku. W 1983 roku stare miasto zostało umieszczone na światowej liście dziedzictwa kulturowego UNECO. Dziś miasto może na powrót cieszyć się stabilną sytuacją polityczną. Tak jak przed laty może dalej rozwijać materialną i duchową kulturę. Dziś grecka wspólnota w mieście żyje bez strachu o dzień jutrzejszy i dodaje swój wkład w rozwój bułgarskiego państwa. Z ciekawostek można dodać, że w mieście znajduje się biblioteka, która w roku 2005 świętowała setną rocznicę założenia.
Dawniej o Nessebarze mawiano że jest miastem w którym najwięcej mieszkańców przypada na jedną cerkiew. I rzeczywiście szacuje się, że w starej części miasta było zbudowanych około 42 cerkwie. Z których mniej niż połowa została odnaleziona przez archeologów i opisana. Z tych cerkwi do dziś jest używana tylko jedna. Pozostałe zachowane cerkwie zostały zamienione w stylowe galerie. Wąski pas lądu łączący starą i nową cześć miasta ma 500 m. długości. Na wjeździe do starego miasta znajduje się autentyczny młyn miejski. Jest on umiejscowiony dokładnie w połowie wspomnianego już pasa lądu i zdobi wjazd do miasta.